عويم بن مالك [ 1 ] به روزگار عثمان در شام درگذشت . و او آخرين كس از دارة بود كه اسلام آورد . معاذ بن جبل خزرجى وى در جنگ بدر شركت داشت . در شام به بيمارى طاعون عمواس مرد و شصت و هشت ساله بود . سبب اسلام او اين بود كه عبد الله بن رواحه در جاهليت برادر او بود و معاذ بن جبل را بتى بود . عبد الله به سراى معاذ آمد و معاذ غايب بود و او بت وى را پاره پاره كرد . چون معاذ به خانه آمد ، ديد كه همسرش گريه مىكند . پرسيد چيست ؟ او ماجراى رفتار ابن رواحة را بازگو كرد . معاذ به انديشه فرو رفت و با خود گفت : اگر اين بت را سودى مىبود ، اين كار نمىشد . سپس نزد عبد الله رفت و گفت : « مرا نزد پيامبر خدا ببر . » و رفت و اسلام آورد و او را هيچ فرزندى نماند . عبد الله بن سلام نامش حصين بود و پيامبر خدا نام او را عبد الله گردانيد و او از شيعيان عثمان بن عفان بود و از وى روايت شده كه گفت : پدرم ، تورات به من مىآموخت تا رسيديم به نشانه‌هاى پيامبر خدا . پس مرا گفت : اگر از بنى اسرائيل بود به او ايمان بياور و اگر از عرب بود او را پيروى مكن ، عبد الله گويد : چون من در چهرهء پيامبر خدا نگريستم دانستم كه اين چهره دروغگوى نيست . پس نزد پيامبر رفت و از او سه پرسش كرد : از نخستين خوراك بهشتيان و سياهى كه در چهرهء ماه هست و از نشانهء شباهت [ فرزند به والدين ] كه به كدام يك است ؟ اما نخستين غذاى بهشتيان [ 2 ] « لام » است و « نون » و اما تاريكى ماه ، اين است كه آنها دو خورشيد بودند ، خداوند او را محو كرد . و هر كدام از دو نطفهء

--> [ 1 ] عويمر ، صحيح است كه همان ابو الدرداء است و عويمر بن زيد و عويمر بن عامر هم نام او را نوشته‌اند . ر ك : المعارف ، ابن قتيبه ، ص 268 . گويا هوار او را با عويم بن سعيد اشتباه كرده [ 2 ] اين روايت را به صورت ديگرى نقل كرده‌اند كه دومين پرسش او دربارهء نشانه‌هاى رستاخيز بود . براى صورتهاى ديگر آن رجوع شود به صفة الصفوة ، ابن الجوزى ، چاپ حيدر آباد دكن 1355 . ج 1 . ص 302 .